Category Archives: Κινηματικά

αγανακτισμένοι και κινήματα σε εποχή κρίσης

Στα Άδυτα – Χρυσή Αυγή

Απόσπασμα από την εκπομπή του Alpha για την Χρυσή Αυγή

με την παρέμβαση του Σταύρου Λυγερού.

Σχολιάστε

Filed under Αριστερή Πολιτική, Κινηματικά, Μεταναστευτικό, Φασιμός - Ακροδεξιά

Anonymous: Εικόνα από το μέλλον ή δείγμα των καιρών;

του Μπάμπη Κολτράνη

πηγή: 9/4/12 – Against the silence

Το internet ως άλλο ένα τεχνολογικό επίτευγμα που δημιουργήθηκε αρχικά για διακρατικούς και στρατιωτικούς σκοπούς πριν βγεί στο εμπόριο, λαμβάνει ολοένα και περισσότερο χώρο : οικονομικά, εγκεφαλικά και συναισθηματικά. Ως φυσική συνέπεια λοιπόν έχουμε προσπάθειες οι οποίες αναγνωρίζοντας τα σκοτεινά σημεία της παγκόσμιας πλέον μορφής ελέγχου και λογοκρισίας, ορθώνουν δράσεις εναντίον της. Από τις οδηγίες για σβήσιμο των αρχείων περιήγησης πριν η Google μαζέψει και αποθηκεύσει τα πάντα, μέχρι τις διευρυμένες χακερίστικες ενέργειες, όλα συνθέτουν την ρήξη με μια αντίληψη πως τα κράτη και οι μεγάλες εταιρίες θέλουν το καλό μας. Μια κίνηση που μάλιστα χαρακτηρίστηκε φαινόμενο ή ακόμα και κίνημα είναι οι Anonymous. Ας εξετάσουμε λοιπόν τη δράση τους ανοίγοντας πεδία προβληματισμού τα οποία φτάνουν μέχρι την κριτική της αντίληψης που μας θέλει να αντιπαλεύουμε το σύστημα εκ των έσω με τα μέσα που αυτό μας παρέχει.

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Κινηματικά

Όσα είπαμε Ισχύουν

του Άρη Τσιούμα

μέλος της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης

πηγή: 1/6/12 – Το Άνθος του Κακού

Εισήγηση που παρουσιάστηκε στην εκδήλωση της ομάδας «Πλατύπους» με θέμα «Αντίσταση, Μεταρρύθμιση, Επανάσταση», Τετάρτη 30 Μαΐου 2012 στο Στέκι Συλλόγων Φοιτητών Φιλοσοφικής του ΑΠΘ.

Ι.

H σημερινή εκδήλωση είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα λόγω της θεματικής που πραγματεύεται. Εάν κατορθώσουμε νομίζω μια βαθύτερη, μια όσο το δυνατόν πιο ενδελεχή επεξεργασία στους άξονες: “αντίσταση, μεταρρύθμιση, επανάσταση”, ίσως έχουμε μια καθαρή εικόνα για την σημερινή πολιτική συγκυρία.Η δική μου συνεισφορά στη κουβέντα θα γίνει μέσω της παρουσίασης ενός σχήματος το οποίο επιθυμεί να παράξει ένα πολιτικό πρόσημο μέσω της παρακολούθησης των ταξικών ανα-διαρθρώσεων του καπιταλισμού τα τελευταία χρόνια, και την επακόλουθη αλληλεπίδραση τους με τις δυναμικές συγκροτήσεις, αφηγήσεις και τακτικές του ευρύτερου αντικαπιταλιστικού κινήματος και των προβληματικών που αυτό ανέπτυξε. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Επανάσταση - Ρεφορμισμός, Ζητήματα Υποκειμένου - Κοινωνικές Αναλύσεις, Κινηματικά

Συνέντευξη με τον Έρικ Χομπσμπάουμ

πηγή: 19/3/12 – Η Εποχή

Με αφορμή την κυκλοφορία του τελευταίου του βιβλίου «Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο: Μαρξ και Μαρξισμός, 1840 – 2011» (μεταφράστηκε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Θεμέλιο), ο γνωστός μαρξιστής ιστορικός Έρικ Χομπσμπάουμ έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό «In these times», στις αρχές του 2012. Σε αυτή είχε την ευκαιρία να μιλήσει όχι μόνο για το παρελθόν, αλλά και για το παρόν των αραβικών εξεγέρσεων και της κρίσης.

Στην παρούσα περίοδο διαθέτουμε δύο οχήματα αλλαγής, την Αραβική Άνοιξη και το Κίνημα Occupy. Τι μπορεί πραγματικά να περιμένει κανείς από αυτά;
Η Αραβική Άνοιξη είναι ενθαρρυντική. Δεν περίμενα να δω στη διάρκεια της ζωής μου μια αυθεντική παλιομοδίτικη επανάσταση, με τους ανθρώπους να βγαίνουν στο δρόμο και να καθαιρούν δικτατορίες, κάτι σαν την επανάσταση του 1848, από όπου πραγματικά προέρχεται το όνομα Αραβική Άνοιξη. Θυμηθείτε ότι το 1848 ονομάστηκε Άνοιξη των Ανθρώπων. Ό,τι και να συμβεί στο μέλλον, το γεγονός αυτό είναι τεράστιας σημασίας. Υπήρξαν και άλλες θετικές εξελίξεις χάρη στην εξαιρετική ευκολία με την οποία είναι μπορούν εξαιτίας της τεχνολογίας να κινητοποιηθούν οι νέοι.

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Αριστερή Πολιτική, Ζητήματα Υποκειμένου - Κοινωνικές Αναλύσεις, Κινηματικά

Τι ψήφισαν οι πλατείες

του Κώστα Δουζίνα

καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου

πηγή: 17/5/12 – Η Αυγή

Η Ευρώπη χρησιμοποίησε την Ελλάδα ως πειραματόζωο για να δοκιμάσει τις συνθήκες αναδιοργάνωσης του ύστερου καπιταλισμού. Αυτό που δεν περίμεναν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές ελίτ ήταν ότι το πειραματόζωο θα καταλάμβανε το εργαστήριο, θα έδιωχνε τους τυφλούς επιστήμονες και θα άρχιζε ένα διαφορετικό πείραμα: την ίδια τη μετεξέλιξη του από αντικείμενο σε υποκείμενο της πολιτικής πράξης. Η έννοια και τα όρια της δημοκρατίας παίζονται πάλι στον τόπο που γεννήθηκαν’

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Εκλογές 6ης και 17ης, Κινηματικά

Εμείς δεν είμαστε το 15Μ, δεν είμαστε πασιφιστές, ερχόμαστε έτοιμοι για όλα. Δε φοβόμαστε, είμαστε ανθρακωρύχοι

πηγή: 12/6/12 – Rioter.info

“Nosotros no somos el 15M, nosotros no somos pacifistas, hemos venido a por todo. No tenemos miedo, somos mineros”.

Ένα ενδιαφέρον κειμενάκι από Ισπανία, που δίνει και μια εικόνα για τη συζήτηση εντός του κινήματος, σχετικά με την μαχητική απεργία διαρκείας των ανθρακωρύχων (πάνω από 8.000 απεργοί) στις Αστούριες, που κρατάει απ’ τις 24 Μάη.

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Κινηματικά, Πολιτική Βία

Το έλλειμα προοπτικής στην αυθόρμητη παραβατικότητα

πηγή: 22/8/10

Ίσως θεωρήσετε το θέμα ανεπίκαιρο, λόγω μνημονίου και αυτοδιοικητικών εκλογών. Αφορμή γιʼ αυτό το σημείωμα μου έδωσαν κάποιες καλοκαιρινές συζητήσεις με νέους ανθρώπους, πείθοντάς με για το επίκαιρο του θέματος. Πιστεύουν ότι πρέπει να απασχολήσει την ιστοσελίδα μας και δεν έχουν άδικο. Θεωρώ ότι αδικούμε το ζήτημα, εγκλωβίζοντάς το στα όρια ενός σημειώματος. Ζητώντας λοιπόν την κατανόησή σας, για την αποσπασματική θα έλεγα προσέγγιση, ας ξεκινήσουμε.

Είναι λογικό. Όταν η Αριστερά αδυνατεί να ερμηνεύσει, να συσπειρώσει και εντέλει να οδηγήσει σε διέξοδο απο το σημερινό τέλμα της αστικής πολιτικής, να αυξάνεται η παραβατικότητα με χαρακτηριστικά και μορφές που έχουν άμεση σχέση με το αυθόρμητο, το στοιχειακό, το ατομικό, αλλά και το άναρχο.

Η ελκτική δύναμη αυτών των συμπεριφορών, αγγίζει κατά βάση το νεολεϊστικο στρώμα της κοινωνίας, (που δεν αποτελεί μια ομοιογενή κοινωνική ομάδα) λειτουργόντας ώς πανάκεια στα αδιέξοδα που αντικειμενικά δημιουργεί, τόσο η συγκεκριμένη αστική οργάνωση της κοινωνίας, ιδιαίτερα σήμερα, όσο και η αποσύνθεση της κοινωνικοπολιτικής συγκρότησης της αριστεράς μετά την παγκόσμια ήττα της.

Η νεολαία είναι πιό δεκτική, πιό ευαίσθητη σε αυτές τις συμπεριφορές, λόγω της νεανικότητας και του έμφυτου αφθορμητισμού, αλλά κύρια λόγω του ότι βρίσκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο ώς προς την οριστική θέση της στην παραγωγή.

Ωστόσο, το κύριο της βασικής αιτίας, της γέννησης αυτών των μορφών παραβατικότητας, μπορούμε να το αναζητήσουμε σταθερά σε μία, επιτρέψτε μου, πολιτική διαπίστωση. Ότι η στατική, η κατεστημένη πολιτική στο σύνολό της και με οποιοδήποτε χρώμα, είναι ανίκανη να εγκλωβίσει μεγάλες κοινωνικές ομάδες όπως στο παρελθόν, ανίκανη να εκφράζει οράματα, νεανικό επαναστατισμό, ριζοσπαστισμό.

Η κρίση αξιοπιστίας, η κρίση αντιπροσώπευσης, η κρίση των θεσμών, είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα αυτής της πολιτικής, συμβάλοντας στην απομάκρυνση απο αυτήν όλο και μεγαλύτερου ποσοστού της κοινωνίας. Ένα μέρος απο αυτό το ποσοστό, είναι γεγονός ότι επιδιώκει την σύγκρουση και την ρήξη με την καθεστωτική πολιτική και όχι την όποια συνδυαλλαγή μαζί της. Αντιλαμβάνεστε, ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτικά, κοινωνικά περιθωριοποιημένα στρώματα.

Αλλά και έτσι να είναι, είμαστε υποχρεωμένοι να μιλήσουμε και να εξηγήσουμε, άν αυτή η στάση συνιστά μια νέα μορφή πολιτικής κινούμενης στον αντίποδα της επίσημης πολιτικής, έτσι όπως η τελευταία εφαρμόζεται και εξελίσεται σήμερα.

Και εδώ μολονότι χρειάζεται να αναφέρουμε στην υιοθέτηση ελλειματικών (ώς πρός την προοπτική αλλαγής της κοινωνίας) μορφών πάλης, απο τμήματα αυτών των στρωμάτων είμαστε υποχρεωμένοι να τονίσουμε το κύριο στην σημερινή πολιτική συγκυρία. Το κύριο λοιπόν είναι η ύπαρξη αυτή καθε αυτή αυτού του χώρου, το πολιτικό κενό που δημιουργείται απο την ύπαρξη του και το καθήκον μιάς προγραμματικής αριστεράς απέναντί του.

Αλλά ας δούμε το θέμα μας και απο μια άλλη παράμετρο, που έχει να κάνει με την αναπόφευκτη κίνηση και εξέλιξη της κοινωνίας.

Κάτω απο τις υπάρχουσες συνθήκες βαρβαρότητας, μια καινούργια γεννιά κάνει την εμφάνισή της, βγαίνοντας στην παραγωγή, ή βρίσκεται στον προθάλαμό της και αρχίζει να ζυμώνεται με τα πρώτα «επεισόδια» του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας. Είναι μια γεννιά που μπαίνει στο προσκήνιο, κάτω απο αντίξοες συνθήκες αυξημένης κρίσης του καπιταλισμού και πρωτόγνωρου καθεστώτος, θα έλεγα εργασιακών σχέσεων. Είναι όμως και μιά γεννιά που δεν κουβαλά στις πλάτες της την ήττα της παγκώσμιας αριστεράς, και επομένως λιγότερο απογοητευμένη. Ώς ένα βαθμό κινήται δοκιμαστικά και είναι κατανοητό οι πρώτες διεκδικήσεις της, ή αν θέλετε οι πρώτες αντιστάσεις  της στην σημερινή επίθεση του κεφαλαίου, να έχουν χαρακτηριστικά πρωτόλιου πάθους και αυθορμητισμού.

Η νέα αυτή γεννιά εργαζόμενων με την αγωνιστηκότητά της, αλλά και την παραβατικότητα της, που αρκετές φορές εκφράζεται με έναν αφθόρμητο και άναρχο τρόπο αποδεικνύει ώς ένα βαθμό την κατανόηση της ταξικής της θέσης. Παράλληλα όμως αποδεικνύει και το μεγάλο έλλειμμά της ώς πρός την συνειδητοποίηση αυτής της ταξικής θέσης μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Πώς πρέπει δηλαδή να κινηθεί για να κάνει πράξεις τις ανάγκες της, για να ταυτιστεί με την αποστολή της στην αντικειμενική εξέλιξη της κοινωνίας.

Αντιλαμβάνεστε ότι είναι (πιστεύω) αδιανόητο, να επιχειρηθεί μια δέσμευση, μια «φυλάκιση» αυτού του αυθορμητισμού και της παραβατικότητας που προκύπτει απο αυτόν. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει απαραίτητα και μιά υπόκλιση σε αυτή την παραβατικότητα, που εκφράζεται με διάφορες μορφές. Σημαίνει ωστόσο, μιά προσπάθεια ενθάρυνσης και υποβοήθησης σε ότι αφορα την μετατόπιση αυτών των χαρακτηριστικών, στο πεδίο των ιδεών και των προγραμματικών ταξικών απόψεων. Σημαίνει απλά μια υγειή και απαραίτητη πολιτική συνάντηση. Προϋπόθεση βέβαια, αποτελεί η ύπαρξη ενός σωστού και σύγχρονου αριστερού σχηματισμού.

Εάν το παραπάνω δεν μπορεί να συμβεί, αυτή η δυναμική των πρωτολειων χαρακτηριστικών, ή χανεται μέσα στην ρουτίνα της καθημερινότητας, ή ένα μέρος της μετεξελίσσεται σε ομαδοποιήσεις με κάποια σχετική πολιτική ορολογία, αλλά πάντως σε αδύναμους για το σύστημα πηρήνες ατομικής παραβατικότητας.

Η υπάρχουσα αριστερά κατα βάση, δεν έχει να επιδείξει και ιδιαίτερο ζήλο προσέγγυσης του ζητήματος. Αντίθετα ένα μεγάλο μέρος της, επιδυκνύει ιδιαίτερο ζήλο σε ότι αφορά στο «μάντρωμα» και τον «εξορκισμό» κάποιων ενοχλητικών ή και ριζοσπαστικών αντιλήψεων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το αποτέλεσμα είναι αντίθετο απο αυτό που επιδιώκεται. Στρώνει και δείχνει τον δρόμο για την υιοθέτηση αυθορμητιστικών και χαοτικών συμπεριφορών. Βέβαια η ευθύνη της αριστεράς, είναι συνολικότερη και θα έλεγα ώς ένα βαθμό αντικειμενική. Η κατρακύλα όλων των σχηματισμών της λόγω αδιεξόδων, αλλά και η λειτουργία τους, ενίσχυσαν μια γενικότερη αποστροφή της κοινωνίας στην οργάνωση και στις υποδείξεις με τεντομένο το δάκτυλο, της όποιας κομματικής γραφειοκρατίας.

Ο χώρος λοιπόν που φιλοξενεί κάθε είδος παραβατική ενέργεια, είναι υπαρκτός.

Άς δούμε «εν τάχει» ορισμένα γενικά γνωρίσματά του. Οι διάφορες ομάδες είναι πυρήνες (ο κατάλογος μακρύς), που υποτίθεται δρούν στο περιθώριο της πολιτικής, έχουν κοινά γνωρίσματα και κατα βάση χαρακτηρίζονται απο ένα αδιευκρίνιστο αυτοσκοπό. Οι ενέργιές τους, οι μορφές πάλης, άς το πούμε έτσι, που επιλέγουν, κορυφώνουν κυρίως το ατομικό, ηρωϊκό, με λογική ισοπεδωτική χωρίς και να προτάσεται το πολιτικό.

Θεωρείται ότι έτσι θα αφυπνιστεί η κοινωνία, η εργατική τάξη και η νεολαία. Κατανοούμε όλοι ότι κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Γιατι η σεινυσφορά στην αφύπνιση της κοινωνίας, στην υπόθεση της ανόδου της ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης, δεν μπορεί να είναι ξεκομένη απο την ίδια την κοινωνία.

Για παράδειγμα άς αναφερθούμε στο πολύχρωμο κίνημα αντιπαγκοσμιοποίησης. Η πολιτική σύνδεσή του, με τις κοινωνικές δυνάμεις και την εργατική τάξη των χωρών όπου δραστηριοποιόταν, ήταν απο ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Έτσι δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει μια συνέχεια και μιά μετεξέλιξη, σε ουσιαστικό κίνημα αμφισβήτησης του καπιταλισμού παγκόσμια. Όταν η εργατική τάξη αδυνατεί, όχι να χαράξει πορεία αλλά και να λειτουργήσει ώς τάξη, το λιγότερο που την ενδιαφέρει είναι άν κάπου έγινε «μπάχαλο» ή άν «τσιμπήθηκε» κάποια τζαμαρία. Βέβαια αυτές οι ενέργειες («γιουρούσια») έχουν την επιδοκιμασία ενός μικρόκοσμου και σίγουρα έχουν χρόνια τώρα εξελιχθεί, σε μιά ανούσια κόντρα με τις δυνάμεις καταστολής.

Βασικά τα όποια συγκεκριμένα αθροίσματα (περί αυτού πρόκειται) ατομικοτήτων, έχουν πλήρως υποκαταστήσει την συλογικότητα, και η όποια «πολιτική της» αρχίζει και τελειώνει με κάποιες ακτιβιστικές πράξεις και «φθορές» στο όνομα ενός απροσδιόριστου επαναστατικού δίκαιου. Άς σημειώσουμε εδώ ότι: το να κινήται κανείς απο ένα επαναστατικό ένστικτο αυθεντικότητας, που διαπερνά νέα κινήματα, νέους ανθρώπους, δεν έχει τίποτα το μεπτό. Το να γίνεται όμως σημαία αυτή η αυθεντικότητα, χωρίς προσπάθεια να μετασχηματιστεί σε γνώση και συνείδηση, τότε δεν δικαιούται να κάνεις λόγο για επαναστατική κριτική στον καπιταλισμό, αλλά για πολιτική εκμετάλευση και τυχοδιωκτισμό.

Αναπτύσονται λοιπόν, φαινόμενα δήθεν εξεργετικά και λογικές αυτοϊκανοποιήσεις , με κύριο μια ατομικιστική, ή ομαδοποιημένη αντίληψη. Αναπτύσεται μια πλήρης απέχθεια για το σύνολο της κοινωνίας, που «μια ζωή είναι συμβιβασμένη» ξεχνώντας ότι μονο μαζί με αυτούς που σήμερα φαντάζουν προσκυνημένοι, είναι δυνατή η ανατροπή της υπάρχουσας βάρβαρης κατάστασης. Για να είμαστε αντικειμενικοί, τα παραπάνω μπορούν να κατανοηθούν σε σχέση με την όλο και αυξανόμενη φασιστικοποίηση του υπάρχοντος συστήματος, την μαζική κατάσταση αδράνειας απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου και όπως προηγουμένως είπα με την ανυπαρξία ιδεολογικού, πολιτικού αριστερού πόλου ικανού να μετασχηματίσει τέτοιες συμπεριφορές. Γεγονός πάντος είναι, ότι όλη αυτή η λογική δεν μπορεί να λειτουργήσει πολιτικά, δεν μπορεί να λειτουργήσει συσπειρωτικά, δεν μπορεί να δημιουργήσει πολιτικούς δεσμούς με την κοινωνία και ώς εκ τούτου, έχει έλλιεμα πολιτικής προοπτικής ενός διαφορετικού μέλλοντος του κόσμου της εργασίας.

Σε γενικές γραμμές έτσι εξελίσσεται το ζήτημα και σε πιό συγροτημένες ομάδες, αναρχοσυνδυκαλισμού, αναρχισμού, γενικότερα του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου, με άλλους όρους θα λέγαμε, αλλά πάντως με τον ίδιο παρανομαστή πολιτικής λογικής.

Η παντελής απουσία πολιτικών μακρόπνοων στόχων, αναγκάζει τις συγκεκριμένες ομάδες σε μια περιορισμένη «δράση», κοντόφθαλμη, οριακή και κατα κανόνα περιθωριακή. Η απαξίωση του «μετά», του μέλλοντος είναι μια άκρως συντηρητική λογική και πάντως όχι επαναστατική. Η επιδίωξη ενός αυθόρμητου ξεσπάσματος που αρέσκεται στο προσωρινό, δεν μπορεί να δώσει αυτό που ορίζουμε πολιτική ωρίμανση, πολιτικοποίηση και που είναι μεγάλο ζητούμενο.

Όταν αρκείσαι στην γοητεία του αυθόρμητου, αντικειμενικά απορίπτεις το στοιχείο της πολιτικής που είναι απαραίτητο, έτσι ώστε οι όποιες διεκδικήσεις να ανταποκρίνονται στο επίπεδο συνείδησης της κοινωνίας. Όποιες δήποτε κοινωνικές συγκρούσεις, για να έχουν ένα θετικό αποτέλεσμα στην κίνηση της κοινωνίας προς τα εμπρός, πρέπει να εμπεριέχουν το στοιχείο της προοπτικής της αλλαγής, δηλαδή να οδηγούν σταδιακά με βάση την πολιτική οριμότητα, σε ρήξη με το κατεστημένο, μέσα απο ένα προγραμματικό σχεδιασμό.

Σε αντίθετη περίπτωση, μπορεί εύκολα το σύστημα να διαχειριστεί τα όποια αυθόρμητα ξεσπάσματα, έστω κι άν επιφέρουν κάποια προσωρινά πλήγματα σε αυτό, δεδομένου της μή αμφισβήτησης της πολιτικής και ιδεολογικής κυριαρχίας του. Εάν δηλαδή οι όποιες μορφές μιάς κοινωνικής δράσης, δεν χαρακτηρίζονται απο συνεκτηκότητα στα πλαίσια ενός πολιτικού προγράμματος για την κοινωνική αλλαγή, οδηγούνται αντικειμενικά στην περιθωριοποίηση, ή απορρόφηση απο το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Ο χώρος αυτός, χαρακτηρίζεται απο την λογική της αποθέωσης του ατόμου. Μιάς λογικής καταστρεπτικής και αδιέξοδης. Δεν υπάρχη αντίρηση, ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Ωστόσο οι κοινωνίες συγκροτούνται όχι ώς άθροισμα μονάδων ή ατόμων, αλλά πάνω στην βάση των τάξεων που εμπεριέχει η κοινωνία. Η σημερινή δόμηση των αστικών κοινωνιών, δοκιμάζεται απο την ατομικότητα. Μια ομαδικότητα που ελαχιστοποιεί την ταξική συνείδηση και στόχευση στην διάλυση της συλλογικότητας. Μια ατομικότητα που εκπορεύεται απο την λειτουργία του συστήματος, και που δυστυχώς αβαντάρεται αντικειμενικά, όταν υιοθετούνται συγκεκριμένες σκέψεις και δράσεις (όπως οι παραπάνω), οδηγώντας στην πολιτική απομόνωση, στο τέλμα μια σειρά αγωνιστών ιδιαίτερα νέων. Όταν διακατέχεσαι απο μικροαστική ανυπομονησία, απο αβαγκαρντίστικη λογική, δεν μπορεί να είσαι χρήσιμος στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Γιατι η κοινωνική αλλαγή είναι συλογική υπόθεση της κοινωνίας, είναι υπόθεσης μιάς ολόκληρης τάξης και όχι κάποιων επι μέρους «ατομικών ηρωϊσμών».

Γνωρίζουμε όλοι μας έως ένα βαθμό τις καθυστερήσεις του παρελθόντος και βιώνουμε την απογοήτευσή μας. Ξέρουμε ότι το παλιό πεθαίνει αλλά το καινούργιο δεν έχει ακόμα γεννηθεί. Δεν έχει αναδείξει τα χαρακτηριστικά του.

Δεν έχουν κάνει ακόμα την εμφάνισή τους, τα λεγόμενα υπόγεια κοινωνικά ρεύματα. Και αυτό είναι ο εφιάλτης που στοιχιώνει το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα. Η μικροαστική ανυπομονησία είναι πολιτική ασθένεια και οδηγεί σε πολιτική μοναξιά.

Δεν αντιλαμβάνεται την επίμονη και μακροχρόνια κίνηση της κοινωνικής αλλαγής.

Δεν αντιλαμβάνεται αυτό που λέμε μεταβατικό στάδιο (ιστορικά δεν είναι η πρώτη φορά που σημβαίνει) και το στοιχείο της υπομονής που περιέχει.

Δεν αντιλαμβάνεται ότι το σημερινό ζητούμενο είναι η προσπάθεια, ώστε να υπάρξη ένας αριστερός αντικαπιταλιστικός πόλος, που θα κατορθώσει να συνεγείρει συνειδήσεις, να ανατρέψει συνειδήσεις. Καθόλου εύκολη υπόθεση. Κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει επακριβώς το πότε και πώς.

Αυτό βέβαια δεν είναι λόγος αποσπασματικών και βιαστικών ενεργειών. Τα στάδια που θα περάσει η υλοποίηση αυτής της προσπάθειας, είναι πολλά και διάφορα. Και εδώ ακριβώς πρέπει να τιμήσουμε την υπομονή για να μας ανταμείψει.

 Υ.Γ: Είναι γνωστό ότι το ρεύμα του αυθόρμητου-άναρχο συνδικαλισμού και του αναρχισμού (ιστορικά μία απο τις τρείς βασικές τάσεις μέσα στο εργατικό κίνημα), έχει τύχει μιάς ολοκληρωτικής και σε βάθος κριτικής, σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, απο τους διανοητές της παγκώσμιας κοινωνικής επανάστασης. Στο παρόν σημείωμα και λόγω χώρου και λόγω σκοπιμότητας, αναφερθήκαμε κύρια, σε μιά πιό «ζωντανή», καθημερινή προσέγγιση του ζητήματος.

Σχολιάστε

Filed under Κινηματικά, Πολιτική Βία